‘Whatever ends, begins’ schrijft Jan Willem van de Wetering in zijn boek Empty Mirror, over zijn verblijf in een Japans Zen-klooster. Dit citaat trof me als een boemerang. Al heel lang teken ik bloemen om mijn eigen existentiele vragen te benaderen, vragen die al tekenend over kunnen gaan in een ervaring van levenskracht en tegelijkertijd de onbeschermbare kwetsbaarheid ervan. Een moment waarin dood en leven even samenvallen.

‘Wat eindigt begint’ werd het antwoord op de uitnodiging van het Glasmuseum om mee te doen in ‘Op het lijf geblazen’. Als tekeningen in glas bliezen we een serie bloemen waarin ooit mijn eigen as zal rusten. Het idee begon met een tekening van mijn dochter. We spraken over wat er zou gebeuren na mijn dood, waarna ze een urn tekende in de vorm van een bloem met een steel en een dopje. Ze was toen zes jaar, alweer lang geleden.

Het idee is dat mijn dierbaren na mijn dood en crematie een glazen bloem krijgen waar dan, liefst gewoon met elkaar aan tafel of zo, een schepje van mijn as in wordt gedaan. Er mag best wat gemorst worden. Licht mag het zijn, liefst in beide betekenissen. De bloem wordt afgesloten met rode zegellak.

De glazen bloemurnen worden nu ook op bestelling gemaakt, zodat ook anderen, na hun aardse bestaan in een bloem gelegd kunnen worden. Het werk blijft groeien als de kopers of hun nabestaanden een foto van hun bloem, eventueel samen met een korte gedachte maar zonder naam en datum, op deze website willen laten zetten. Op deze site zal dan met de tijd een veld van bloemen met verhalen ontstaan, dat inspiratie biedt aan wie dan leeft.

Peik Suyling 2010

Voor nadere informatie kunt u contact opnemen met het Nationaal Glasmuseum in Leerdam.
Marjolein Starreveld | 03456 12714 | project@stichtingglas.nl

ENGLISH: WHAT ENDS BEGINS >>